پسرک

کاش دلم را آرامی بود

کاش فکرم را بنبستی نبود

کاش کفشم بزرگتر بود

کاش دستم درازتر بود

از آن میز ته قلبت را لمس می کردم

حتما آن شب راحت تر می خوابیدم

فردا هم مال ماست

..................................

دلا شب ها نمي زاري بخوابم

چرا صبحا نمي خواهي بخوابي

بلا عصر ها نمي زاري بخندم

قلا با ما چه سودي است از برايت

علا اي اسکل اخمق بي شور

چرا اينجا همه تنها نشستن؟

براي ما شبي را خالي بگردان

همان يك شب بميران و بگردان

براي تو رنگ ما رنگ دورنگي است

براي ما رنگ تو رنگ پياز است

درون ما خالي است و غرق خواهش

برون اما سرد است و دلگير

درونت خوشبو است و خوش عطر

درونم خسته است و زرد و نارس

همه گشتم به دنبالت خيابان

اما .............................

سلامت را نمی خواهند پاسخ گفت

سرها در گریبان است

کسی سر بر نیارد کرد پاسخ گفتن و دیدار یاران را

نگه جز پیش پا را دید ، نتواند

که ره تاریک و لغزان است

وگر دست محبت سوی کسی یازی
 
به کراه آورد دست از بغل بیرون
 
که سرما سخت سوزان است

نفس ، کز گرمگاه سینه می اید برون ، ابری شود تاریک

 چو دیوار ایستد در پیش چشمانت

نفس کاین است ، پس دیگر چه داری چشم

ز چشم دوستان دور یا نزدیک ؟

 مسیحای جوانمرد من ! ای ترسای پیر پیرهن چرکین

هوا بس ناجوانمردانه سرد است ... ای

دمت گرم و سرت خوش باد

سلامم را تو پاسخ گوی ، در بگشای

منم من ، میهمان هر شبت ، لولی وش مغموم

منم من ، سنگ تیپاخورده ی رنجور
 
منم ، دشنام پس آفرینش ، نغمه ی ناجور

نه از رومم ، نه از زنگم ، همان بیرنگ بیرنگم

بیا بگشای در ، بگشای ، دلتنگم

حریفا ! میزبانا ! میهمان سال و ماهت پشت در چون موج می لرزد
 
تگرگی نیست ، مرگی نیست

صدایی گر شنیدی ، صحبت سرما و دندان است

من امشب آمدستم وام بگزارم
 
حسابت را کنار جام بگذارم

چه می گویی که بیگه شد ، سحر شد ، بامداد آمد ؟

فریبت می دهد ، بر آسمان این سرخی بعد از سحرگه نیست

حریفا ! گوش سرما برده است این ، یادگار سیلی سرد زمستان است

و قندیل سپهر تنگ میدان ، مرده یا زنده

به تابوت ستبر ظلمت نه توی مرگ اندود ، پنهان است

حریفا ! رو چراغ باده را بفروز ، شب با روز یکسان است

سلامت را نمی خواهند پاسخ گفت

هوا دلگیر ، درها بسته ، سرها در گریبان ، دستها پنهان

نفسها ابر ، دلها خسته و غمگین

درختان اسکلتهای بلور آجین

زمین دلمرده ، سقف آسمان کوتاه

غبار آلوده مهر و ماه

زمستان است

بلاگم تولدت مبارک

 کلی نوشته

نوشته اند.

هر چه قدر بی معنا تر

سطحی تر

مزخرف تر

خواندنی تر

نه بیشتر از یک نگاه سطحی نمی توانم

من حال ندارم

میبینی

روز به روز بدتر از دیروز

میبینی

سازم کوک نیست

درست است سازم کوک نیست دلیل نمی شود بد برقصی

درست است نوشنه هایم را هیچ کس می خواند دلیل نمی شود تو هم بخوانی

درست است حال تو هم بد است دلیل نمی شود دستم را چنگ بزنی گربه ی عوضی

درست است خدا دیروز مرده است!؟ دلیل نمی شود هر غلطی دلت خواست بکنی

گر چه می دانم سرزنشم نمی کنند

 سکوت می کنم  تا هیچ کس نداند نحیف بودنش برای چه بود

 تا ندانند برای چه نمی توانست کسی را تحمل کند

 تا ندانند برای چه عوض شد

 تا ندانند برای چه عاشق شدکه تا ندانند

.........

و بازهم خواهند گذشت مثل گذشته ساکت و آرام بی صدا از کنار هم.

لحظه ها بی رحمانه کشته میشوند می میرند و لقب تاریخ میگیرند .

بی آنکه هیچکس یاد آنها باشد.

اما آنها هم انتقام خود را میگیرند از همه ی آنانی که یادشان نبودند .

از همه ی آدمایی که یاد خود هم نبودند.

چه انتقام دردناکی و چه سخت بهایی که این آدمیان می دهند.

اندک لحظات زندگی آنها گرفته میشود بدون آنکه بفهمند.

اما قصه ی من و تو

چه خوب که میدانیم و می فهمییم .

که این انتقام را از ما هم خواهند گرفت مثل همان هیزم تری که همیشه می سوزد .

روزی ما هم باید بسوزیم.

آخر آن روز می آید که جز خاک سرد جای مئوا یمان ندهند.

اینها همه حقیقتند روزها سالها قرن ها و خاک .

اما بیا به حقیقتی فراسوی آنها بیندیشیم .

ایمان بیاوریم به او که بهار و پاییز را باهم آفرید.

که اگر نمی بود پاییز, بهار هیچ گاه معنایی نمی یافت.

بیا بار دگر قدر بهارمان را بدانیم که زردی فصل خزان به افسوس روزهای قشنگ نداشته سیاه به تن نکند.

بیا فراموش نکنیم که انسان موجودی جاودانه ست که گر زمستان میآید با زهم بهار در راه هست که اگر پاییز فصل تلخ جدایی شاخ و برگه بهاری خواهد آمد که هیچ پاییزی نخواهد داشت .

پس بیا در یاد هم باشیم بیا غم خوار هم باشیم.

بیا تا تنها نباشیم که امید زنده ست و هرگز نمیمرد.

بیا قدر این لحظه ها را بدانیم.

و ای کاش که بدانیم..........................

عجب ای دل عاشق! تو هم حوصله داری !

تو این سینه نشستی هزار تا گله داری

یه روز عاشق نوری یه روزی سوت و کوری

یه روز مثل حبابی یه روز سنگ صبوری

پر از شک و حراصی همیشه بی حواسی

پر از حرفی و خاموش یه غصه و فراموش

پر از راز نگفته یه کوله بار بر دوش

یه بی طاقت خسته به انتظار نشسته

یه روز رفیق راهی سفر های پیاده به اندازه عشقی پر از حرفهای ساده

واسه روزای رفته سفر غصه ی خوب چراغ روشن راه قشنگی غروبه

پُرم از یه دنیا واژه پُرم از یه دنیا احساس

پُرم از یه  قلب عاشق که خوب میدونه خیلی تنهاست

پُرم از حرفای زیبا پُرم از گلهای مینا

پُرم از سبد سبد نوراز اینجا  تا به رویا

پُرم از خواب ندیده از راز شنیده

پُرم از یه دست تنها که به دست من رسیده

پُرم از حس یه پُرواز

پُرم از هجمه ی آواز

پُرم از غزل غزل شعر

پُرم از لالایی ساز

حالا که دوباره عاشقم عاشق مهتاب

بیا همیشگی باش قلب این عاشق دریاب

 ای شب صبح مشو

چگونه طاقت دیدن نور عین رسول بر زمین داری

چگونه طاقت دیدن گریه های آن طفل سه ساله را داری

چگونه طاقت دیدن آن همه غربت زینب را داری

ای شب صبح مشو  صبح مشو

که فردا...................................

در قبایل عرب همواره جنگ بود اما مکه زمین حرام است و چهار ماه رجب، محرم، ذیقعده و ذیحجه هم.و این یعنی که در آن جنگ حرام است. دو قبیله ای که با هم می جنگیدند تا وارد محرم می شدند جنگ را موقتاً تعطیل می کردند. اما برای آنکه اعلام کنند که در حال جنگند و این آرامش از سازش نیست و ماه حرام رسیده است وچون بگذرد جنگ ادامه خواهد یافت سنت بود که بر قبه خیمه فرمانده قبیله پرچم سرخی بر می افراشتند تا دوستان و دشمنان و مردم هم بدانند که جنگ پایان نخواهد یافت. آنها که به کربلا می روند می بینند که جنگ با پیروزی یزید پایان گرفته است و بر صحنه جنگ آرامش مرگ سایه افکنده است اما می بینند که بر قبه آرامگاه حسین (ع) پرچم سرخی در احتزاز است.

بگذار این سالهای حرام بگذرد

استاد دکتر علی شریعتی

تو هم با من نبودی

مثل من با من

و حتی مثل تن با من

تو هم با من نبودی

آنکه میپنداشتم

باید هوا باشد

و یا حتی گمان میکردم این طور

باید از خیل خبر چینان جدا باشد

تو هم با من نبودی

تو هم با من نبودی

تو هم از ما نبودی

آنکه ذات درد را باید صدا باشد

و یا با من چنان هم سفره ی  شب

باید از جنس من و عشق و خدا باشد

تو هم از ما نبودی

تو هم مومن نبودی

بر گلیم ما و حتی در حریم ما

ساده دل بودم که می پنداشتم

دستان نا اهل تو باید٬ مثل هر عاشق رها باشد

تو هم از ما نبودی

تو هم با من نبودی یار

ای آوار ای سیل مصیبت بار

مرحوم فرهاد

دیگه از خستگی هام خسته شدم خسته شدم

دیگه از بستگی هام بسته شدم

میزنم تیر به بند بستگی

مگه آزاد بشم ز خستگی

بسه تهایی دیگه توی قفس

بسه این قفس بدون هم نفس

دیگه بسه تشنگی بدون آب

خوردن فریب و نیرنگ سراب

واسه هرکی دل من تنگ میشه

تا میفهمه دلش از سنگ میشه

دوستی از رو زمین پاک شده

مردی ومردانگی خاک شده

هرکی فکر خودش توی این زمون

تو نخ آب یخ و گرمی نون

باید حرف دلم گوش کنم

همه دنیا رو فراموش کنم

دستم بلند کنم به آسمون

خودم رها کنم از این و اون

دلم جدا کنم از آدما

سینم پر کنم از یاد خدا

دیگه بسه دیگه بسه انتظار

ابر رحمت به سر دنیا ببار

شب تاره شب تار

آسمون خورشید رو بردار و بیار

داریوش ارجمند

فریدون مشیری

در آرامش شبهایم

در اوج تنهایی هایم

در این سکوت تلخ

آنجا که حس میکنم آنقدر تنهایم که حتی نفسهایم هم با من غریبی می کنند

در انتهای این راه بی انتها

آنجا که آسمان دگر ستاره ی برای من ندارد

انگار که کسی در دلم فریاد میزند

به کجا٬ سوی کجا٬ دنبال چه میگردی٬ من همین نزدیکیم

چرا تنها مانده ای؟ چه کرده ای که این همه از من دور افتاده ای

برگرد و بیا٬ دنبال ستاره های زمینی مباش که تمام نور اینجاست

با من باش که تمام عشق همین جاست...........

عاقبت ما کشتی دل را به دریایی جنون انداختیم

عاقبت عشق زمینی را به عشق آسمانی باختیم

تا رها گردیم از دل واپسی

 در آن سوی خط زمان

 ما در عرش کبریایی

خانه ی از جنس ایمان ساختیم

با توام با میانم با تو ام ای مهربانم

ای تو خورشید فروزان من شبم شب را بسوزان

کوچکم با قطره بودن راهمیم کن سوی دریا

عاقبت باید رها شد روزی از زندان دنیا

سیل در دنیای معنا بی زمان و بی مکان

وصل در عین جدایی زندگی با جان جان

عاشقان در شوق پروازند از این خاکدان

چون که باشد پای یک عشق خدایی در میان

 چه دردیست در میان جمع بودن ولی در گوشه ی تنها نشستن

اینجا وبلاگ خاطرات من و تنهایی های منه

شب یلدا